Τ.Κ. Ρουτσίου

Το Ρούτσι (Τοπική Κοινότητα Ρουτσίου – Δημοτική Ενότητα ΦΑΛΑΙΣΙΑΣ), ανήκει στον δήμο ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ της Περιφερειακής Ενότητας ΑΡΚΑΔΙΑΣ που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.

Έδρα του δήμου είναι η Μεγαλόπολη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Βρίσκεται ΝΔ της Μεγαλόπολης σε υψόμετρο 531 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και στο δρόμο που τη συνδέει με το δρόμο Σπάρτης-Λεονταρίου, μετά το χωριό Περιβόλια. Είναι κτισμένο πάνω σε ύψωμα, σε κατάφυτο φυσικό περιβάλλον. Το χωριό συνδέεται οδικά με τα υπόλοιπα χωριά της Ανατολικής Φαλαισίας. Η διαδρομή από τη Μεγαλόπολη συνεχίζει για το χωριό Βουτσαρά για να καταλήξει στο δρόμο για τη Σπάρτη, μέσα σε ένα καταπράσινο ημιορεινό ανάγλυφο. Η επίσημη ονομασία είναι “το Ρούτσιον’’.

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, το Ρούτσι ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Ρουτσίου, του πρώην Δήμου ΦΑΛΑΙΣΙΑΣ του Νομού ΑΡΚΑΔΙΑΣ. http://en.wikipedia.org/wiki/Routsi Οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, αλλά οι συνθήκες ζωής τους ήταν εξαιρετικά δύσκολες, γι΄αυτό και μεταπολεμικά οι περισσότεροι αναζήτησαν διέξοδο στην εξωτερική και την εσωτερική μετανάστευση. Από το βιβλίο του Β. Παναγιωτόπουλου που αναφέρει οικισμούς Πελοποννήσου από το 1301- 1805, στην ενετική απογραφή του Ενετού Γκριμάνη, το 1700, για το Ρούτσι γράφει: Ρούτσι: οικογένειες 6, ... Σύνολο πληθυσμού (35). Δεν αναφέρει τα επώνυμα των οικογενειών, αλλιώς θα ξέραμε τις πρώτες οικογένειες που ήταν στο Ρούτσι το 1700. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ Απόσπασμα από το βιβλίο του Νικολάου Αθ. Μαρίνη ''ΡΟΥΤΣΙ'', Αθήνα 2009 «Το παλαιό Ρούτσι ήταν στη θέση Μουριές στο σημερινό Αγ. Γιάννη του Ανεμοδουρίου, κάτω ακριβώς από τη γέφυρα του σιδηροδρόμου. Εκκλησία του χωριού ήταν η Παναγία. Λεγόταν Ρούτσι και Παλιόπυργας. Ρούτσι ήταν το χωριό και λίγο πιο έξω ο πύργος καποιανού αγά.

Το Ρούτσι το έκαψαν πολλές φορές οι Τούρκοι. Στα 400 χρόνια σκλαβιάς, πάντα σε κάθε ξεσηκωμό οι Ρουτσαίοι βοηθούσαν με έμψυχο και άψυχο υλικό τον αγώνα κατά των Τούρκων. Μάλιστα οι γεροντότεροι λένε πως το Ρούτσι και η μονή Χοντάλου προσέφεραν πολλά χρήματα κατά καιρούς. Λένε πως και ο θρυλικός Μαντάς με την Βλαχοθανάσο, που λέει το δημοτικό τραγούδι, ήταν από το Ρούτσι. Κατόπιν αυτών των αγώνων οι Τούρκοι αποφάσισαν να ξεκληρίσουν τους Ρουτσαίους. Έκαψαν το χωριό αλλά οι Ρουτσαίοι πρόφτασαν κι έφυγαν και σκορπίστηκαν σε άλλα χωριά … και γενικά όπου μπορούσαν και εύρισκαν καταφύγιο. Πολλοί κατέφυγαν στο πυκνό δάσος, στο σημερινό Ρούτσι και εκεί άρχισαν να φτιάχνουν τις καλύβες τους. Με το πέρασμα του χρόνου ξαναγύρισαν και οι άλλοι από τα γύρω χωριά και η απελευθέρωση βρήκε το σημερινό Ρούτσι και πολλούς Ρουτσαίους να πολεμούν τους Τούρκους. Να τι λέει το νεότερο εγκυκλοπαιδικό λεξικό ‘‘ΗΛΙΟΥ‘‘, τόμος 4ος, σελίς 235: Βασιλόπουλος Αδάμης, αγωνιστής της επαναστάσεως από το Ρούτσι της Μεγαλοπόλεως, ηγούμενος των συγχωριανών του μετά των υιών του Κωνσταντίνου και Παναγιώτου, μετάσχων διαφόρων μαχών και πεσών μετά του υιού του Παναγιώτη κατά την μάχη του Μανιακίου.» Στις 29 Ιουλίου 1968, στα ’’Νέα της Μεγαλοπόλεως’’, στη στήλη Επίκαιρα Ιστορικά Θέματα, αναφέρεται ότι οι αγωνιστές του 1821 ζητούν αρχηγό το Νικηταρά και μεταξύ αυτών που υπογράφουν είναι και το Ρούτσι.

Επίσης, οι Ρουτσαίοι, έλαβαν μέρος στους απελευθερωτικούς πολέμους του 1897, στους Βαλκανικούς 1912-13, στον πόλεμο του 1922 καθώς και το 1940 στην Αλβανία. Κατά την Γερμανική Κατοχή, έλαβαν μέρος στον αγώνα. Η πρώτη σύσκεψη που συμμετείχαν Ρουτσαίοι και από τα γύρω χωριά, έγινε στην Αγία Σωτήρα και αποφάσισαν τα σαμποτάζ να γίνονται στην περιοχή του Ρουτσίου, κυρίως λόγω της μορφολογίας του εδάφους. Στις 19 Δεκεμβρίου 1942, το Ρούτσι κηρύσεται εκτός Νόμου. Στις 6 Απριλίου 1943, στη θέση Σκουρχόρεμα, ανατίναξαν αμαξοστοιχία με απώλειες δύο βαγόνια, μία μηχανή και δύο νεκρούς. Σε αντίποινα, οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό, εκτός από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα. Στις 15 Μαρτίου 1944, ένας γερμανός σκοτώνεται σε σαμποτάζ που γίνεται στην οτομοτρίς. Από τα αντίποινα, δεν απέμεινε τίποτα, παρά μόνο ο Αγιος Σπυρίδωνας με το καμπαναριό, που συμβόλιζαν το Ρούτσι. 17 Ιουλίου 1944, στη θέση Μαρτιακόρεμα, ανατινάσεται η εμπορική αμαξοστοιχία με άγνωστο αριθμό νεκρών και τραυματιών. Στό ίδιο σημείο, τρεις μέρες μετά, 20 Ιουλίου 1944, καταστρέφεται ολόκληρη αμαξοστοιχία. Επι τόπου, 93 νεκροί που έφτασαν τους 140. Για αντίποινα, οι Γερμανοί, καίνε όλα τα ξωκκλήσια, τα μαντριά και τα δάση. Οι Ρουτσαίοι έφυγαν στα γύρω χωριά και μετά την απελευθέρωση, άρχισαν να φτιάχνουν καλύβες και στη συνέχεια τα σπίτια και σιγά-σιγά, ξανάφτιαξαν το χωριό. Φόρος τιμής για τους Ρουτσαίους που έπεσαν στους αγώνες υπέρ της Πατρίδας , 1821-1950, είναι το μνημείο που στήθηκε στ΄Αλώνια: Βασιλόπουλος Αδάμης Βασιλόπουλος Παναγιώτης Αδ. Γιαννακούρας Απόστολος Δημ. Δημητρόπουλος Βασίλειος Κ. Κοτρωνάκης Γεώργιος Κων. Κόκκοτας Μαρίνος Ηλία Κοτρωνάκης Νικόλαος Κουρέπης Σπύρος Αριστ. Μαγδαληνός Παναγιώτης Δημ. Περιβολάρης Δημήτριος Ανδ. Παπαδόπουλος Στάθης Σκυπητάρης Βασίλειος Φωτόπουλος Αλέξης Γεωργ. Φωτόπουλος Σπύρος Γεωργ.

ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ

Πολιούχος του Ρουτσίου είναι ο Άγιος Σπυρίδωνας που γιορτάζεται στις 12 Δεκεμβρίου. Την παραμονή γίνεται ο Εσπερινός και την ημέρα της Εορτής, τελείται η Θεία Λειτουργία, με πιστούς από τα γύρω χωριά. Μια γιορτή που δίνει μια καλή δικαιολογία σε πολλούς Ρουτσαίους να έρθουν από την Αθήνα για ένα χειμωνιάτικο αντάμωμα. Στον περίβολο του Αγίου Σπυρίδωνα, βρίσκεται το παλιό Σχολείο, που έχει ανακαινιστεί και είναι ο τόπος συγκέντρωσης για τα χειμωνιάτικα γλέντια. Το μεγάλο αντάμωμα, όμως, γίνεται στις 6 Αυγούστου, στην Αγιά Σωτήρα (Μεταμόρφωση του Σωτήρος). Την προηγούμενη ημέρα, γίνεται τρισάγιο στο μνημείο των πεσόντων του χωριού και Εσπερινός. Στις 6 Αυγούστου, γίνεται η καθιερωμένη Λειτουργία, στο ξωκκλήσι, με πολλούς επισκέπτες από το Ρούτσι, από τις γύρω μεγάλες πόλεις και τα χωριά, από την Αθήνα και συντοπίτες μας, που ζουν στο εξωτερικό. Το βράδυ της ίδιας μέρας, στο χωριό, γλέντι, τραγούδι, χορός.

Άλλες εκκλησίες – ξωκκλήσια, πιο σωστά – είναι η Αγία Παρασκευή, που εορτάζει στις 26 Ιουλίου, η Αγία Κυριακή, στις 7 Ιουλίου, ο Άγιος Δημήτριος, στις 26 Οκτωβρίου και ο Προφήτης Ηλίας, που είναι η εκκλησία στο κοιμητήριο του χωριού, στις 20 Ιουλίου (της Αγίας Κυριακής και του Προφήτη Ηλεία, γίνεται λειτουργία στην εκκλησία που εορτάζει). Στήριγμα σ΄αυτές τις μικρές, αλλά σημαντικές εκδηλώσεις, ο παπα-Δημήτρης από τα Περιβόλια.

ΓΕΡΑΚΟΒΡΥΣΗ Λίγο πιο κάτω από το εκκλησάκι του Αη Δημήτρη, βρίσκεται η Γερακόβρυση. Κατά μαρτυρίες, χρονολογείται από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Ο Θοδωρής Μποτσιαλάς, περιγράφει: ’’Περνώντας ο Όθωνας από τα μέρη μας, λημέριασε μεταξύ Αγίας Παρασκευής και Ρουτσίου. Δίψασαν , μα δεν είχαν νερό. Κάπου, είδαν κάτι κοράκια, που πάλευαν και βούταγαν και ξαναβούταγαν. Τους έκανε εντύπωση και τότε, ο Όθωνας, έστειλε τους αγγελιοφόρους του να δούν τι γίνεται. Έτσι βρήκαν την πηγή, που την ονόμασαν Κορακόβρυση. Με τα χρόνια, το όνομα άλλαξε και την είπαν Γερακόβρυση’’. Τα παλιά χρόνια, εκτός από τα πηγάδια που είχαν για τα περιβόλια, η Γερακόβρυση στο Δυτικό μέρος και το Μπαλόρεμα στο Ανατολικό, καθώς και ένα πηγάδι στον Αγ. Δημήτρη, εξασφάλιζαν τις ανάγκες του χωριού. Κάπου εκεί κοντά στη Γερακόβρυση, υπήρχε το Μνήμα του Κούγια και λίγο πιο πέρα, ήταν η περιοχή με τα καλύβια που έστελναν τους λεπρούς για να είναι μακρυά από το χωριό. Από τις μαρτυρίες των παλαιότερων, γνωρίζουμε ότι το πρώτο μαγαζί στο Ρούτσι ήταν το Χάνι του Μαντά, ενώ λειτουργούσε και νερόμυλος που άλεθαν τα σιτάρια, ανήκε στον Γεώργιο Σκιπητάρη ή Νταή και τότε τον έλεγαν του Γούδανη ο Μύλος.

ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ

Τα Αμπέλια, περιοχή μεταξύ Ρουτσίου και Καμαρίτσας, μια μεγάλη έκταση σε οροπέδιο όπου είχαν αμπελώνες όλοι οι Ρουτσαίοι. Κακιδήμα, περιοχή μεταξύ Λεοντάρι και Ρούτσι. ''Εκεί μεσάζεται η απόσταση του δρόμου''.

Αγία Σωτήρα-Μεταμόρφωση, περιοχή με τρεχούμενο νερό. Εκεί γινόταν το πανηγύρι και γίνεται ακόμα και σήμερα και οι προσκυνητές εξακολουθούν να δροσίζονται από τη βρυσούλα. Κάποτε, όμως, στο εκκλησάκι αυτό, λειτούργησε ως Κρυφό Σχολειό για το Ρούτσι και άλλα χωριά από την γύρω περιοχή. Τούτο θυμάται, ο Θεόδωρος Μποτσιαλάς, όπως του τα ιστόρησαν οι παπούδες του. Καμίνια, βοσκότοπος για τα ''χονδρικά'' ζώα (βόδια, άλογα και γαϊδούρια). Μεταξόχουνη, τόπος ακαλλιέργητος που οι παλαιοί, όταν γερνούσε κάνα άλογο ή γαϊδούρι, λέγανε: «άντε το στη Μεταξόχουνη κι ας ψοφήσει μόνο του».

Αρμακάδια, μια ωραία πεδιάδα που φτάνει μέχρι τον Αη Γιάννη τον Ανεμοδουρέϊκο, κάτω από το φυλάκιο και τη γέφυρα του Σιδηρόδρομου. Εκεί ήταν το Παλαιό Ρούτσι και Παλιόπυργας (‘‘του Πασιά ο Μηναρές‘‘- Κατά μαρτυρία του Θεόδωρου Μποτσιαλά). Αγία Παρασκευή, Αγία Κυριακή. Η Αγία Κυριακή, παλιά, ήταν μοναστήρι, ’’με σήμαντρο’’ και εκεί ήταν και το νεκροταφείο του χωριού. Ομως, ο χείμαρος έκανε δύσκολη την προσέγγιση και έτσι μεταφέρθηκε στην σημερινή θέση, στον Προφήτη Ηλεία. ’’Οι καλόγριες, έφυγαν κι αυτές σε άλλα μέρη και τα εκκλησάκια, έγιναν ερημοκκλήσια. Λίγο πιο κάτω από το Μοναστήρι της Αγίας Κυριακής, ήταν χωριό – Η Μαυρομαντηλού ’’(Θ. Μποτσιαλάς). Μαυρομαντηλού – ''Η ''Μαυρομαντηλού'' όπως μου την είχε διηγηθεί ο αείμνηστος θείος μου Σπύρος Γεωργίου Παπαδόπουλος, ήτανε, λέει, ένα κεφαλοχώρι που ο χάρος χτυπούσε κάθε νεοπαντρεμένο και οι γυναίκες μένανε χήρες, με μαύρες φορεσιές και μαντήλια. Μέχρι που το χωριό το εγκατέλειψαν και σκόρπισαν στα άλλα χωριά για να ξωρκίσουν το κακό'' (Από το βιβλίο του Νικολάου Αθ. Μαρίνη ''ΡΟΥΤΣΙ'').

Μεγαλοβαρκός και Κουβέλι με βρύση που έπαιρναν νερό και οι περαστικοί. Και όπως όλες οι ’’βρύσες’’, έτσι κι αυτές, είχαν το στοιχειό τους. Το στοιχειό από τον Μεγαλοβαρκό και το στοιχειό από το Κουβέλι, τα έβαλαν με το στοιχειό του Βάλτου, που, όμως, ήταν πιο δυνατό και σμίγανε για να το νικήσουν. Και έτσι το νερό έρρεε και πότιζαν τα χτήματα, έπαιρναν νερό για τα σπίτια και ξεδίψαγαν και οι περαστικοί. Απόσπασμα από το ποίημα του Δημητρίου Χαρ. Περιβολάρη, ’’Το Ρούτσι μας’’ ...Είναι παράδεισος σωστός διαμάντι μες στη φύση χαρά σ΄αυτούς τους τυχερούς που το ΄χουν κατοικήσει Από τις τρεις του τις πλευρές δάση πρασινισμένα ενώ από τη βορινή σπάρτα ειν΄ανθισμένα. Δυστυχώς, τα καταπράσινα δάση, που αναφέρονται στο παραπάνω ποίημα, καταστράφηκαν στη φωτιά του 2007 και η ολοκληρωτική καταστροφή επήλθε με την φωτιά του 2012.

Τώρα, με προσπάθειες των κατοίκων, σιγά-σιγά, ο τόπος ξαναπρασινίζει. Η ’’ΣΤΑΣΗ’’ Στο χωριό λειτουργούσε Σιδηροδρομικός Σταθμός, παλιά ΣΠΑΠ και κατόπιν ΟΣΕ. Ο σιδηρόδρομος ξεκίνησε το 1897. Το τραίνο έδινε ζωή στο Ρούτσι. Ο σταθμός εξυπηρετούσε τα χωριά της Πελάνας και βοηθούσε στην ανάπτυξη του εμπορίου. Τα χωριά Γεωργίτσι, Καστανιά, Λογκανίκος Αγόριανη, Σκορτσηνού, Βουτσαράς (Ζαϊμη), Αναβρητός (Γαρδίκι), Ανεμοδούρι, Ρούτσι και άλλα χωριά από την γύρω περιοχή, μετέφεραν λάδια, καρύδια, καυσόξυλα, ξυλία, κεραμίδια και άλλα. Την εποχή εκείνη, στο Ρούτσι υπήρχε τυροκομείο και από τα χωριά αυτά, συγκέντρωνε περίπου δέκα τόνους γάλα την ημέρα. Αυτά θυμούνται οι παλιοί, ενώ και οι νεώτεροι έχουν να ιστορήσουν αναμνήσεις από την ΄΄στάση’’, αφού για χρόνια εξακολουθούσε να είναι τόπος καλωσορίσματος και αποχαιρετισμού για τις παρέες των διακοπών. Σήμερα, ο Σταθμός, εξακολουθεί να στέκει εγαταλλημένος, να θυμίζει άλλες εποχές. Ωστόσο, έχει συμπεριληφθεί στον Διαρκή Κατάλογο Κηρυγμένων Αρχαιολογικών Χώρων και Μνημείων της Ελλάδος, ΥΑ ΥΠΠΕ/ΔΙΛΑΠ/Γ/1010-1088/28818/13-5-1985 – ΦΕΚ 391/Β/25-6- 1985, Τίτλος ΦΕΚ: Χαρακτηρισμός ως έργων τέχνης κτιριακών εγκαταστάσεων του ΟΣΕ στο σιδηροδρομικό δίκτυο Πειραιώς-Πελοποννήσου, ... 18. Το κτίριο της στάσης τύπου Γ και η αυλή του – ΡΟΥΤΣΙ και στη συνέχεια, Αρχαιολογικοί Χώροι και Μνημεία που αντιστοιχούν στο ΦΕΚ, Σιδηροδρομικός Σταθμός ΡΟΥΤΣΙ, ΦΑΛΑΙΣΙΑΣ, ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ, ΑΡΚΑΔΙΑΣ, Φυσικοί Χώροι- Σιδηροδρομικοί Σταθμοί.

Address: Ρούτσι
DirectionsAddress
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Τ.Κ. Ποταμιάς Τ.Κ. Σκορτσινού »