Τ.Κ. ΄Ισαρη

Ακολουθώντας το δρόμο από τη Μεγαλόπολη στην Καλαμάτα βρίσκεται το χωριό Ίσαρης. Γραφικότατο, χτισμένο σε πλαγιά με υψόμετρο 850 μ., βλέπει το μεσσηνιακό κάμπο. 

Η ίδρυση του

Ακριβή στοιχεία για την ίδρυση του δεν έχουμε. Ένα είναι βέβαιο, ότι προϋπήρξε της Επανάστασης του 1821, αφού πολλά ιστορικά κείμενα αναφέρονται σε Ισαραίους Καπετάνιους και αγωνιστές.

Ο Ιταλός περιηγητής Πιέρ Πασίφικο, κατά την περιήγηση του στην Ελλάδα, κατά τα χρόνια της Ενετοκρατίας, τον 18ο αι., αναφέρει ότι το Ίσαρη το 1704 ήταν επαρχία της Μεσσηνίας.

Από άλλα στοιχεία προκύπτει ότι δύο τουλάχιστον Ισαραίοι μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία, που ιδρύθηκε το 1819, για να προετοιμάσει τον απελευθερωτικό αγώνα του Έθνους μας. Αυτοί είναι ο ιερέας Σακελλαριάδης και ο Αλέξης Κατριμπάνος.

Πολλές γραπτές μαρτυρίες μας πληροφορούν ότι πολλοί Ισαραίοι αγωνιστές, όλων των βαθμίδων, συμμετείχαν στις μάχες Βαλτετσίου, Τριπολιτσάς, Καρίταινας, Δραμπάλας, Δερβενακίων, Ίσαρη και αλλού, επιδεικνύοντας θαυμαστή γενναιότητα.

Η μάχη στο Ίσαρη, κατά τον ιστορικό Φωτάκο, έγινε στις 7 Αυγούστου 1825, κατά του Ιμπραήμ. Αναλυτικά στοιχεία για τους αγωνιστές της εποχής και τη δράση τους, δίνει ο αείμνηστος Δημήτρης Κυριακόπουλος στο βιβλίο του, «ΊΣΑΡΙ».

Την πολεμική τους ανδρεία, οι Ισαραίοι, έδειξαν σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες, με αυταπάρνηση και γενναιότητα ψυχής, το 1922, το 1940 και έγραψαν τη δική τους λαμπρή ιστορία.

Το όνομά του

Για το όνομά του υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Δύο είναι οι πιο πιθανές. Η μία είναι εκείνη που προέρχεται από την τουρκική λέξη Ισαρ, που σημαίνει φρούριο, και η άλλη είναι εκείνη που η παράδοση θέλει κάποιον βοσκό από το χωριό Αγρικόνα, που έβοσκε το κοπάδι του στην περιοχή, ανακάλυψε πηγή νερού, στη θέση που είναι σήμερα η κεντρική βρύση. Το γεγονός αυτό, τον ώθησε να χτίσει εκεί την πρώτη κατοικία του, όπου στη συνέχεια τον ακολούθησαν και άλλοι.

Έτσι έγινε συνοικισμός που εξελίχθηκε σε χωριό και κωμόπολη.

Ο βοσκός αυτός, που ήταν ο πρώτος οικιστής, λεγόταν Ίσαρης. Έτσι πήρε το χωριό αυτό, το όνομα του.

Η εκδοχή αυτή είναι και η πιο αληθοφανής.

Η θέση του Ίσαρη στη διοικητική Οργάνωση του Κράτους

Μετά την απελευθέρωση και τη διοικητική δομή του κράτους, από το πρώτο κυβερνήτη, Ιωάννη Καποδίστρια, το Ίσαρη λόγω της ιδανικής τοποθεσίας, της έκτασής του και κυρίως του πληθυσμού του, πήρε ξεχωριστή θέση στην ευρύτερη περιφέρεια και έγινε πρωτεύουσα του Δήμου Λυκόσουρας, στον οποίο υπάγονταν 18 χωριά και οικισμοί.

Λόγω του πλεονεκτήματος αυτού, απέβη κέντρο πολιτικής δραστηριότητας, οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής προόδου.

Το Ίσαρη ήταν πρωτεύουσα του Δήμου Λυκόσουρας μέχρι και το 1912, όπου και καταργήθηκε ως Δήμος. Τελευταίος δήμαρχος ήταν ο Ιωάννης Κουτσουμάρης. Τα επόμενα χρόνια αναγνωρίσθηκε σαν κωμόπολη και αργότερα ως κοινότητα. Ωστόσο εξακολουθούσε να δεσπόζει της περιοχής και να συγκεντρώνει αρκετές δημόσιες υπηρεσίες όπως Πταισματοδικείο, Σχολαρχείο, Δασαρχείο, Τηλεγραφείο, Αστυνομία, Σιδηροδρομικό Σταθμό, Ιατρεία και υπ/μα Τραπέζης μέχρι και τη δεκαετία του ’60.

Ο πληθυσμός στις αρχές του 20ου αι. ήταν 1800-2000 άτομα. Σήμερα με την τελευταία απογραφή του πληθυσμού από την ΕΛ. ΣΤΑΤ., που έγινε το 2011, το Ίσαρη μαζί με τους οικισμούς Πετροβουνίου και Χρούσας έχουν 140 κατοίκους.

Οι περισσότεροι είχαν σαν ασχολία την γεωργία και την κτηνοτροφία. Πολλοί είχαν σαν παράλληλη δραστηριότητα ή αποκλειστικά άλλες δραστηριότητες το εμπόριο, την μελισσοκομία οικοτεχνία κ.α.

Παρά την πολιτική αστάθεια, τους πολέμους και εσωτερικές αναταραχές που βίωνε κατά περιόδους η χώρα μας, το Ίσαρη πάντα προσπαθούσε να ξεπεράσει αυτές τις δύσκολες καταστάσεις και όδευε στην ακμή του.

Το 1940, με την Ιταλογερμανική κατοχή και την απαρχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου φανήκαν τα πρώτα σημάδια της φθίνουσας πορείας του. Από το 1940 και μετά ήρθε η κάθετη πτώση, όπως και σε όλα τα χωριά της επαρχίας.

Γεωργία

Οι γεωργικές εκτάσεις στο Ίσαρη επεκτείνονται περιμετρικά πολλά χιλιόμετρα από το κέντρο του χωριού.

Η γεωργία ήταν η κυριότερη πηγή εισοδήματος κάθε νοικοκυριού. Για να παραχθεί όμως αυτό το εισόδημα ο γεωργός έπρεπε να ξεπεράσει τα εμπόδια των φυσικών φαινομένων, της απόστασης και των μη προηγμένων μέσων της γεωργικής απασχόλησης.

Τα κτήματα ήταν διασκορπισμένα και οι αποστάσεις μεγάλες. Έφταναν και ξεπερνούσαν του Χρούσα το βουνό για τα δημητριακά τους, στην Αγριακόνα για τις ελιές και τις συκιές, στο Μεγαμπέλι και Πισαμπέλια για τα αμπέλια τους και τους κήπους τους, καθώς και σε άλλες περιοχές για τα κάθε είδους προϊόντα τους.

Όμως ο γεωργός αισθανόταν περισσή ευχαρίστηση όταν απέδιδαν οι κόποι του, όταν μάζευε τον καρπό του, όταν έβγαζε το λάδι του, όταν γευόταν το γευστικό κρασί του.

Κτηνοτροφία

Και η κτηνοτροφία ήταν σπουδαία πηγή εισοδήματος, που συμπλήρωνε το γεωργικό εισόδημα κάθε νοικοκυριού. Αρκετές οικογένειες είχαν μεγάλες στάνες από γιδοπρόβατα και όλες σχεδόν οι οικογένειες είχαν από δύο-τρεις οικόσιτες γίδες για τις άμεσες ανάγκες.

Η κτηνοτροφία συνέβαλε σημαντικά στο πρόβλημα του σιτισμού κατά τα κατοχικά χρόνια. Τα γαλακτοκομικά προϊόντα, όπως και το κρέας, το δέρμα και το μαλλί των αιγοπροβάτων ικανοποιούσαν κάθε ανάγκη του πληθυσμού.

Για τις δύο αυτές κατηγορίες, γεωργία – κτηνοτροφία, ενδεικτικά αναφέρω ορισμένα μεγέθη, του καιρού εκείνου. Μετά τον πόλεμο και ειδικά προς το τέλος δεκαετίας του 1950, η παραγωγή σε σιτηρά ξεπερνούσε τους 160 τόνους, κριθάρι τους 50 τόνους,  Κηπευτικά: φασόλια, φακές, κουκιά, ρεβίθια, σωρευτικά στους 20 τόνους. Σε ικανοποιητικές ποσότητες και ήταν και τα νωπά προϊόντα που προσέφερε η καλλιεργημένη Ισαραίικη γη. Ντομάτες, αγγούρια, φασολάκια, κρεμμύδια, καρπούζια.

Από το ζωικό βασίλειο και πάντα την ίδια εποχή, το Ίσαρη αριθμούσε περισσότερο από 3000 γιδοπρόβατα και μεγάλα ζώα, άλογο, μουλάρια, γαϊδούρια, περίπου 300.

Εμπόριο – βιοτεχνία – λοιπά επαγγέλματα

Μεγάλος είναι ο κατάλογος των Ισαραίων που ασχολήθηκαν με το εμπόριο, την οικιακή βιοτεχνία και τα άλλα επαγγέλματα, που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία, αναγνώριση, δόξα και πλούτο και μαζί μ’ αυτά ανέδειξαν το Ίσαρη σε σημαντικό κεφαλοχώρι.

Αρκετοί Ισαραίοι, με τις δραστηριότητες τους, τη βαθιά γνώση του αντικειμένου, που απασχολήθηκαν και με τους επιτυχημένους χειρισμούς ξεπέρασαν τα στενά όρια του χωριού μας, δημιουργώντας μεγάλους εμπορικούς οίκους που και μέχρι σήμερα κατέχουν ξεχωριστή θέση στην οικονομική ζωή της χώρας.

Στην τωρινή μας αναφορά όμως θα σταθούμε στην δράση των εμπόρων και των επαγγελματιών, εντός των ορίων του χωριού μας.

Όπως έγινε αναφορά και παραπάνω, οι Ισαραίοι έχουν άριστη γνώση του αντικειμένου τους, έκαναν επιτυχημένους χειρισμούς, ήταν εργατικοί, είχαν συνέπεια στις συναλλαγές τους, είχαν δημιουργικό πνεύμα και τους διέκρινε η τιμιότητα.

Για τον λόγο αυτό κατέστησαν το Ίσαρη κέντρο αγοράς όλης της περιοχής. Υπήρχαν παντοπωλεία, εμπορικά με υφάσματα, καφενεία, οινοπωλεία, ψιλικατζίδικα, κουρεία, σιδηρουργεία, τσαγκαράδικα, σαμαράδικα, φαναρτζίδικα, ελαιοτριβείο κ.α.

Ενδεικτικά αναφέρω το μεγάλο εμπορικό κατάστημα του Θεόδωρου Γ. Μεντή, το επίσης μεγάλο παντοπωλείο του Θεόδωρου Γιαλαμά, που λειτουργούσαν προ το πολέμου. Μετά τον πόλεμο, τα παντοπωλεία Στ. Γαλάνη – Νικ. Μεντή, των Αδελφών Κονταξή, Ηλία Λυμπερόπουλου, Βασίλη Παρπαΐρη. Τα καφενεία του Περρόγιανη, της Τσοκανίνας, της Σπήλιαινας, των Σιασιάγκα-Κουτσουμάρη, του Δημ. Γεωργίου και πιο παλιά του Γεωργίου Σωτηρόπουλου με το παραδοσιακό του παστέλι. Το καραμελάδικο του Χρήστου Ρούπα (Καραμελά), το αλευροπωλείο του Περικλή Κατριβάνου, τις ταβέρνες του Γεωργίου Βουζίκα, Σταύρου Γαλάνη, Γρηγόρη Τσουτσουμπρή, (Μπέη), Κοτσιρόγιαννη. Τα κουρεία του Νικολάου Ρούβελη, Ντορντοπάνου, Μπενέτου, Γ. Ασημακόπουλου, Ανδρέα Γιαννόπουλου. Τα τσαγκαράδικά των αδερφών Λάμπρου (Μπυράκη) Παν. Μεντή, Παναγιώτη Φωτόπουλου (Τρομάρα), Χρήστου Ζαχαρόπουλου, Χρήστου Γιαννόπουλου, Παναγιώτη Ρούπα (Μπογιού).

Τα σιδηρουργεία, Πέτρου και Νικόλα Ξηρόκωστα, Αθ. Ρούσου-Αθανασόπουλου.

Τα σαμαράδικα των Θεοδ. Κυριαζή (Κατσέπα), Νίκου Τσαντίλη, Γιώργη Ντόρντα (Μπιστομάνη). Το ραφτάδικο του Βασίλη Παρπαΐρη, από το οποίο βγήκαν αρκετοί Ισαραίοι που διέπρεψαν σταδιοδρομώντας στα μεγάλα αστικά κέντρα και στην Αθήνα. Το καλαντζίδικο του Βασίλη Τσόκαντου και Ανδρέα Ζιόμπολα. Το φαναρτζίδικο του Ιωάννη Ρούπα (Κολλητήρη). Τους νερόμυλους Τσαντίλη και Κώστα Παυλή.

Όλοι αυτοί οι επαγγελματίες είχαν αναπτύξει ζηλευτή δραστηριότητα, ο καθένας στο είδος του, είχαν καλές δουλειές, κέρδιζαν το βιοπορισμό τους, εξυπηρετούσαν το κοινό και καταξίωσαν το Ίσαρη δίνοντάς του τα πρωτεία στην περιοχή, ιδίως προπολεμικά.

Ήρθε ο πόλεμος και όλα αυτά έγιναν παρελθόν για να τα θυμόμαστε με νοσταλγία όσοι τα γνωρίσαμε και τα ζήσαμε, αλλά και με πίκρα για την κατάντια που φτάσαμε.

Παράλληλα με τις δραστηριότητες των ντόπιων σχετικά με την οικονομική ζωή, κάθε Κυριακή έρχονταν από τα γύρω χωριά μικροπωλητές, συνήθως αγρότες, άπλωναν τα προϊόντα τους, γύρω από τα χωριά της εκκλησίας και με το σχόλασμα άρχιζαν να πουλούν, τα πεπόνια τους, τα καρπούζια τους, τις σταφίδες από το Τσοροτά και το Διαβολίτσι, την ρίγανη τους κλπ.

Τα καλοκαίρια, τις Κυριακές το Ίσαρη είχε μεγάλη κίνηση. Τα μαγαζιά γέμιζαν από κόσμο που έρχονταν από τα γύρω χωριά. Άλλος για να ψωνίσει, άλλος για να επισκεφθεί τον συγγενή, το φίλο, τον γνωστό, άλλος για να πουλήσει κάτι, άλλος να πάρει κάποιο χαρτί από την Κοινότητα ή κάποια άλλη δημόσια υπηρεσία.

Η δεκαετία του ’50, σηματοδότησε πολλά για το Ίσαρη. Θετικά και αρνητικά.

Στα θετικά θα συμπεριλάβουμε την έναρξη της ανασυγκρότησης του χωριού από τα ερείπια που άφησε η προηγούμενη δεκαετία.

Στην προσπάθεια αυτή, συμπαραστάτης ήταν η Κρατική Αρωγή, χάρη στην προσφορά των διεθνών οργανισμών, όπως του ΟΗΕ, η ΟΥΝΤΡΑ και το Σχέδιο Μάρσαλ.

Σημαντική όμως είναι και η βοήθεια των ξενιτεμένων Ισαραίων της Αμερικής. Το Ίσαρη είχε πολλούς μετανάστες στην Αμερική, που την βρήκαν προς όφελος δικό τους και αποδείχτηκαν και σωτήρες για τους συγγενείς τους και το Ίσαρη, μετά το τέλος του πολέμου.

Παράλληλα με την βοήθεια που παρείχαν οι Ισαραίοι της Αμερικής προς τους δικούς τους μετά τον πόλεμο, πρέπει να θυμόμαστε πάντα και την καθοριστική συμβολή τους, κυρία σε χρήματα για τα μεγάλα και σπουδαία έργα που έγιναν στο Ίσαρη και προ του πολέμου και το κυριότερο όλων ήταν η ανέγερση του σχολείου. Αυτού του περίτεχνου κτιρίου που κοσμεί όχι μόνο το Ίσαρη αλλά και όλη την περιοχή.

Εκεί δίδαξαν κορυφαίοι δάσκαλοι και από κει άνοιξαν τα πνευματικά τους φτερά πολλοί Ισαραίοι, που διακρίθηκαν στις επιστήμες, στις τέχνες στο εμπόριο κλπ. Η κατασκευή του σχολείου έγινε το 1933.

Την συμβολή των Ισαραίων της Αμερικής, για την κατασκευή του Σχολείου αποτυπώνει πολύ γλαφυρά και συγκινητικά σε ένα ποίημα του ο αείμνηστος μεγάλος δάσκαλος της εποχής εκείνης και διευθυντής του, Ανδρέας Μπαζιώτης, που απήγγειλε με στόμφο ο τότε μαθητής Βασίλης Ξηρόκωστας, ο γνωστός μας Μπίλης, κατά την ημέρα των εγκαινίων. Το ποίημα βρίσκεται κορνιζαρισμένο στο Μουσείο του χωριού.

Στα αρνητικά θα αναφέρουμε την αναγκαστική μετανάστευση του πληθυσμού στο εσωτερικό της χώρας, κυρίως στην Αθήνα και το εξωτερικό. Το μεγαλύτερο μεταναστευτικό αριθμό του Ισαραίικου πληθυσμού, στο εξωτερικό, δέχτηκαν η Αυστραλία και ο Καναδάς. Έφυγε το υγιές δυναμικό, τα νιάτα, η Ελπίδα. Άλλη αρνητική συνέπεια είναι ότι καλλιεργήθηκε το μίσος, επήλθε ο διχασμός, άνθησε η μισαλλοδοξία. Είναι όμως ενθαρρυντικό το γεγονός, ότι ύστερα από 60-70 χρόνια και με τη διαδοχή των γενεών επανέρχεται η ομαλότητα των σχέσεων και η λήθη.

Συνήθειες – Έθιμα – Παράδοση

Κάθε τόπος έχει τις συνήθειες του και τα έθιμα του. Αυτά χαρακτηρίζουν και τη λαϊκή μας παράδοση. Αυτά γνωρίσαμε, με αυτά μεγαλώσαμε και αυτά καλούμαστε να κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές.

Στις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές και στις Εθνικές γιορτές, μετά τη Θεία Λειτουργία, ακλουθούσε διασκέδαση με τραγούδια και χορούς στο «αλώνι» τότε - σήμερα στην κεντρική πλατεία, υπό τους ήχους των λαϊκών οργάνων, που με επιδέξιο τρόπο χειρίζονταν ο οι Γεώργιος Ρούμπας (μαργανάς), το κλαρίνο, Χρήστος Ρούπας (Καραμελάς) και Αρτσαβέλας το μπουζούκι και Αθανάσιος Σιώρης (ο Ψηλός) το βιολί.

Τα βράδια άναβαν τα μεγάλα τετράγωνα φανάρια που λειτουργούσαν με λάδι και ήταν τοποθετημένα σε καίρια σημεία στην αγορά, κατά μήκος του κεντρικού δρόμου.

Το ίδιο γινόταν και τις Απόκριες. Οι νέοι, ντυμένοι με αστείες φορεσιές, έδιναν κωμικές παραστάσεις με αιχμηρά υπονοούμενα και γυρνούσαν στα σπίτια και διασκέδαζαν όπως το απαιτούσε το έθιμο.

Την τελευταία Αποκριά, της Τυρινής, όπως τη λέμε, οι νοικοκυρές έφτιαχναν τα χειροποίητα μακαρόνια, στο πλαστήρι, τα πασπάλιζαν με βουτηράτη μυζήθρα και τα τσιγάριζαν με τη καυτή λίγδα δίνοντας τους το ροδαλό, χρώμα και τη ξεχωριστή νοστιμιά.

Την Καθαρή Δευτέρα μαζεύονταν η κάθε γειτονιά σε κάποιο σημείο, εξοχικά και γιόρταζαν τα κούλουμα με σαρακοστιανά. Βραστές πατάτες, κρεμμύδι, μαρούλι, ξεπικρισμένα λούπινα, λαγάνα ψημένη στη χόβολη, και άλλα νηστίσιμα.

Η πάνω γειτονιά πήγαινε στο Παλαιό Σχολείο, η κάτω γειτονιά στο Αλωνάκι, και η πέρα γειτονιά στην Αμπάρα.

Το ψυχοσάββατο, «τ’ρουσαλιού» όπως λέγαμε, το δειλινό στέκονταν στις εισόδους του χωριού, χαροκαμένες σύζυγοί και μάνες και μοίραζαν το συχώριο, που ήταν ψωμοτύρι και ένα ποτήρι κρασί, για τους πεθαμένους τους. Αυτό ήταν πραγματικό συχώριο την ώρα εκείνη, για τον κουρασμένο αγρότη που επέστρεφε στο σπίτι του, ύστερα από μια ολοήμερη αγροτική δουλειά.

Στις 9 Μάη γινόταν ο εορτασμός του πανηγυριού μας, που ήταν πολύ σημαντικό γεγονός της εποχής μας. Το περιμέναμε όπως περιμέναμε τις μεγάλες γιορτές, το Πάσχα και Χριστούγεννα. Ήταν η γιορτή που οι Ισαραίοι χαιρόντουσαν το ανοιξιάτικο ξεφάντωμα, ξεχνώντας για λίγο τα προβλήματα της καθημερινότητας. Από την προηγούμενη μέρα οι νοικοκυρές φούρνιζαν τις ψωμόπιτες, έφτιαχναν τη γαλόπιτα, ετοίμαζαν τους μεζέδες, και φρεσκάριζαν την φορεσιά για το πανηγύρι. Οι άντρες γέμιζαν τις δαμιζάνες με κρασί, στόλιζαν με τα πολύχρωμα κιλίμια τα σαμάρια των ζώων που θα μετέφεραν στον Αι Νικόλα τα καλούδια για το πανηγύρι. Οι οργανοπαίχτες έπιαναν θέση και μετά το σχόλασμα της εκκλησίας, σκορπούσαν σε όλη την περιοχή τις μελωδικές νότες τους, καλώντας τον κόσμο να εκφραστεί χορευτικά. Και το ξεφάντωμα αυτό κρατούσε μέχρι το τελείωμα της ημέρας.

Το Ίσαρη αισθάνεται περισσή περηφάνια γιατί έδωσε στην κοινωνία ανθρώπους που τίμησαν και δόξασαν την επιστήμη, την τέχνη, το εμπόριο και την πολιτική. Διέπρεψαν σε όλους τους κλάδους της επιστήμης. Γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, εκπαιδευτικοί, στρατιωτικοί, αστυνομικοί, κ.α. Ανέδειξε υπουργούς, βουλευτές, πρυτάνεις πανεπιστημίου, στρατηγούς, αρχηγό αστυνομίας, αεροπαγίτη.

Ο Σύλλογος μας

Όπως αναφέρουμε και παραπάνω, πολλοί Ισαραίοι για διάφορους λόγους αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν σε διάφορα μέρη, κυρίως στην Αθήνα. Εκεί ένιωσαν την ανάγκη και την επιθυμία να συνευρίσκονται, να συζητούν τα θέματά τους, να θυμούνται το τόπο τους, να συντηρούν τις θύμησές τους, να διατηρούν τα έθιμα τους, να εκφράζονται στην διάλεκτο τους και γενικά να ζουν τις συνήθειες του τόπου τους, από την αρχή της ζωής τους.

Ο τρόπος για να πετύχουν όλα αυτά, ήταν η ίδρυση ενός Συλλόγου που θα κάλυπτε όλες τις ανάγκες και θα ικανοποιούσε όλες τις επιθυμίες. Έτσι προέκυψε ο Σύλλογος μας που έμελλε να διαδραματίσει σπουδαίο ρόλο στη πορεία του χωριού μας στο χρόνο και στην επικοινωνία όλων των Ισαραίων.

Ο Σύλλογος μας ιδρύθηκε το 1934, με πρόταση και ενέργειες του αείμνηστου Θεόδωρου Παρασκευόπουλου και θερμό συμπαραστάτη τον Γρηγόρη Καραλή. Στην μακρόχρονη πορεία του έχει να επιδείξει τεράστιες επιτυχίες που έχουν την αναφορά του σε έργα υποδομής στο Ίσαρη, όπως η ίδρυση του ξενώνα, η εξασφάλιση άφθονου νερού με γεώτρηση, η απόκτηση ιδιόκτητου γραφείου στην Αθήνα, η ίδρυση λαογραφικού μουσείου, πλακόστρωση δρόμων, έργα στο νεκροταφείο, δημιουργία πευκώνων, στέκι για τη νεολαία, και άλλα και μικρά έργα. Μεγάλη ήταν και η συμβολή του και η προσφορά του σε τρόφιμα, ιματισμό και σχολικά είδη τα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο. Περιβάλει υπό τη σκέπη του όλους τους Ισαραίους, και παρεμβαίνει αποφασιστικά για την επίλυση προβλημάτων που έχει το χωριό.

 

Χρέος όλων των Ισαραίων και ιδιαίτερα της νέας γενιάς είναι να ενστερνιστούν τα επιτεύγματα των παλιών και να συνεχίζουν την ένδοξη ιστορία του χωριού μας.  

Address: Επαρχιακή Οδός Μεγαλόπολης - Βάστα ,Ισαρης,222 00,Ελλάδα
DirectionsAddress

Έκθεση εικόνων

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Τ.Κ. Θωκνίας Τ.Κ. Ισώματος Καρυών »