Πολύβιος ο Ιστορικός (202 π.Χ. - 120 π.Χ.)

Υπήρξε από τους σημαντικότερους αρχαίους Έλληνες ιστοριογράφους.

Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με την πολιτική και πήρε το αξίωμα του ίππαρχου. Κύριο μέλημα του κατά την πολιτική του σταδιοδρομία ήταν η διατήρηση της ανεξαρτησίας της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Κατά τους ρωμαϊκούς πολέμους συνελήφθη και το 168 π.Χ. μαζί με χίλιους ευγενείς της Αχαϊκής Συμπολιτείας στάλθηκαν στη Ρώμη, ως όμηροι.

Στην Ρώμη είχε την τύχη να γνωρίσει των φιλέλληνα στρατηγό Αμίλιο Παύλο και τους γιούς του, όπου και έτυχε μεγάλης εκτίμησης. Η σχέση του με τον Σκιπίωνα, γιο του Αιμίλιου Παύλου, τον ωφέλησε ώστε να μελετήσει δημόσια έγγραφα και να συγκεντρώσει υλικό για το ιστορικό του έργο.

Το 151 π.Χ. ύστερα από 17 έτη παραμονής του στη Ρώμη, επέστρεψε στην Πελοπόννησο αλλά όχι για πολύ. Μετά από ένα χρόνο γύρισε στην Ρώμη όπου και συνόδευσε τον Σκιπίωνα στην εκστρατεία του κατά της Καρχηδόνας.

Πολύ σύντομα όμως επέστρεψε στην Πελοπόννησο όπου και συνέβαλε σημαντικά για ευνοϊκούς όρους υποταγής μετά την πτώση της Κορίνθου από τους Ρωμαίους. Τα επόμενα χρόνια της ζωής του υπήρξαν και τα πιο σημαντικά αφού ξεκίνησε τη συγγραφή της ιστοριογραφίας του, με τίτλο «Καθολική Ιστορία». Παράλληλα, έκανε μακρινά ταξίδια στην Αφρική, την Ισπανία και Γαλατία συλλέγοντας πληροφορίες.

Ο Πολύβιος πέθανε το 120 π.Χ. μετά από τραυματισμό του κατά την πτώση από άλογο.

Το έργο του

Ο Πολύβιος παρότι συνέγραψε πολλά έργα, ολοκληρωμένα σώζονται μόνο 5 ενώ από τα υπόλοιπα περισώζονται αποσπάσματα.

Αναφορικά, κάποια από αυτά είναι «Περί Τακτικής» , οι «Ιστορίες» ενώ έχει αναφερθεί ότι το πρώτο του έργο ήταν η βιογραφία του συμπατριώτη του και μεγάλου άνδρα Φιλοποίμην.

Για πολλούς μεταγενέστερους ιστορικούς ο Πολύβιος υπήρξε πηγή πληροφοριών για την περίοδο εκείνη. Κάποιοι μάλιστα τον θεωρούν διάδοχο του Θουκυδίδη όσον αφορά την αντικειμενικότητα και την κριτική σκέψη του. Ακόμη και κατά την περίοδο της Αναγέννησης επηρέασε τους τότε φιλοσόφους (Μακιαβέλι, Μοντεσκιέ).

Για τον ίδιο τον Πολύβιο η Ιστορία ήταν επιστήμη και αποτελούσε σημαντικό εργαλείο για όποιον ήθελε να ασχοληθεί με την πολιτική την εποχή εκείνη. Και τι καλύτερο από την μελέτη ιστορικών συγγραμμάτων, αφού τίποτε δεν διορθώνει ευκολότερα τους ανθρώπους όσο η γνώση του παρελθόντος.

 

“εἰ μὲν τοῖς πρὸ ἡμῶν ἀναγράφουσι τὰς πράξεις παραλελεῖφθαι συνέβαινε τὸν ὑπὲρ αὐτῆς τῆς ἱστορίας ἔπαινον, ἴσως ἀναγκαῖον ἦν τὸ προτρέπεσθαι πάντας πρὸς τὴν αἵρεσιν καὶ παραδοχὴν τῶν τοιούτων ὑπομνημάτων διὰ τὸ μηδεμίαν ἑτοιμοτέραν εἶναι τοῖς ἀνθρώποις διόρθωσιν τῆς τῶν προγεγενημένων πράξεων ἐπιστήμης”.

ΠΟΛΥΒΙΟΣ: 208 – Ἱστορίαι 1. 1. 1.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Φιλοποίμην ο Μεγαλοπολίτης